Pacjenci pytają najczęściej o sam zabieg, choć o wyniku decyduje w równym stopniu to, co dzieje się przed nim i po nim.
Z czego składa się uzupełnienie na implancie
Implant to wszczep w kształcie śruby, wprowadzany w kość szczęki lub żuchwy w miejsce brakującego korzenia. Sam nie jest widoczny w jamie ustnej.
Na wszczepie osadza się łącznik – element pośredni wystający ponad dziąsło – a na nim koronę protetyczną, czyli tę część, którą pacjent widzi i którą gryzie. Powstają one na różnych etapach, zwykle nie podczas jednej wizyty.
Diagnostyka i tomografia
Leczenie zaczyna się od wywiadu i badania jamy ustnej: ocenia się stan zębów, dziąseł, zgryzu i higieny. Lekarz pyta też o choroby ogólne i przyjmowane leki, bo część z nich wpływa na gojenie kości.
Podstawą planowania jest tomografia komputerowa. Zwykłe zdjęcie jest płaskie, a tomografia pokazuje kość w trzech wymiarach: jej wysokość i szerokość w danym miejscu, przebieg nerwu w żuchwie i położenie zatoki. Dopiero na tej podstawie dobiera się rozmiar i pozycję wszczepu.
Przygotowanie jamy ustnej
Zanim wszczep trafi do kości, jama ustna musi być wyleczona. Aktywna próchnica, stan zapalny dziąseł czy nieleczone zapalenie przyzębia są źródłem bakterii, które utrudniają gojenie wokół implantu.
Czasem tomografia pokazuje, że kości jest za mało. Planuje się wtedy dodatkowy etap – odbudowę kości albo podniesienie dna zatoki. Wydłuża to leczenie, ale daje wszczepowi stabilne oparcie.
Jak przebiega wszczepienie
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Lekarz odsłania kość, przygotowuje w niej łoże dobrane do implantu, wprowadza wszczep, a następnie zakłada szwy lub śrubę gojącą.
Wszczepienie jednego implantu zajmuje kilkadziesiąt minut. Przez kilka kolejnych dni możliwy jest obrzęk i tkliwość – to typowa reakcja na zabieg. Zalecenia dotyczą diety, higieny i ograniczenia wysiłku.
Osteointegracja, czyli zrastanie z kością
Osteointegracja to proces, w którym kość przebudowuje się wokół wszczepu i stopniowo go unieruchamia, aż implant może przenosić siły żucia. Trwa zwykle kilka miesięcy, w szczęce dłużej niż w żuchwie, i nie da się go przyspieszyć. W widocznych odcinkach stosuje się uzupełnienie tymczasowe.
Łącznik i korona
Gdy wszczep jest zintegrowany, lekarz odsłania go i zakłada śrubę gojącą, która formuje dziąsło wokół przyszłej korony. Po kilku tygodniach pobiera wycisk lub skan cyfrowy.
Technik wykonuje łącznik i koronę dopasowane kształtem i kolorem do sąsiednich zębów. Na wizycie sprawdza się kontakt z zębami przeciwstawnymi – korona nie może być ani za wysoka, ani wyłączona z kontaktu.
Od czego zależy przyjęcie się implantu
Najwięcej zależy od ilości i jakości kości, precyzji planowania i stanu dziąseł. Później rola przechodzi na pacjenta: liczy się codzienne czyszczenie, także wokół korony, i regularna higienizacja. Palenie tytoniu pogarsza ukrwienie i gojenie.
Znaczenie ma też obciążenie: bruksizm i nieskorygowany zgryz przenoszą na wszczep siły, na które nie był planowany. Osoby rozważające implanty zębów we Lwowie, na przykład w klinice RelaxDent, powinny z góry ustalić liczbę wizyt i to, kto poprowadzi kontrole po powrocie.
Kiedy zabieg trzeba odłożyć
Część sytuacji nie wyklucza implantacji, lecz przesuwa ją w czasie: aktywne infekcje w jamie ustnej, nieleczone zapalenie przyzębia, źle kontrolowana cukrzyca, trwająca chemioterapia lub radioterapia okolicy głowy i szyi, a także ciąża, gdy zabieg planowy można przełożyć.
Osobna kwestia to niezakończony wzrost kości u nastolatków oraz leki wpływające na metabolizm kostny. Decyzję podejmuje się wtedy z lekarzem prowadzącym, a odroczenie nie oznacza, że zabieg jest wykluczony.
Leczenie implantologiczne jest przewidywalne, gdy każdy etap dostaje swój czas: diagnostyka, wyleczona jama ustna, spokojne gojenie i kontrola po założeniu korony. Warto pytać lekarza o plan całości, nie tylko o dzień zabiegu.
