Wiele osób, w tym szczególnie ludzie młodzi, mówią, że liturgia Kościoła jest nudna, monotonna. Tym samym wielu dzisiaj rezygnuje z uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii tłumacząc, że modlą się sami w domu. Chciałbym, abyśmy przez ten cykl artykułów na nowo w swoim życiu odkryli wartość liturgii, szczególnie Eucharystii, która jak mówi II Sobór Watykański jest źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego (KL nr 10 i 14). Postawmy zatem pytanie: dlaczego Kościół wzywa do modlitwy we wspólnocie?
Każdy z nas, już od najmłodszych lat, jest członkiem różnych wspólnot. Pierwszą wspólnotą jest rodzina, z biegiem lat tworzymy wspólnoty rówieśnicze, klasowe, studenckie i wreszcie w miejscach pracy. Kościół od początku swego istnienia pielęgnuje ducha wspólnoty. Co daje nam ludziom wiary wspólnota?
Wspólnota Kościoła to przede wszystkim różnorodność w jedności. Każdy z nas jest inny, a jednak wszyscy tworzymy wspólnotę parafialną czy eucharystyczną. Pomimo różnic w pełnieniu różnych funkcji jesteśmy w jedności, bo czynimy wszyscy to samo, oddajemy cześć bogu. W wyznaniu wiary mówimy, że wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół, zatem jedność, świętość, powszechność (uniwersalność) i apostolskość to cechy wspólnoty Kościoła.
Jedność Kościoła uwidacznia się także w tym co czynimy podczas liturgii, to, że razem wykonujemy te same śpiewy, modlitwy, że zachowujemy tę samą postawę w czasie liturgii. Św. Paweł w 1 Liście do Koryntian mówi: Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest uczestnictwem krwi Chrystusowej? A chleb, który łamiemy, czyż nie jest uczestnictwem ciała Pańskiego ? Ponieważ jeden chleb – wielu jesteśmy jednym ciałem; wszyscy, którzy w jednym chlebie uczestniczymy (1 Kor 10, 16-17). Wszyscy tworzymy jedno z Chrystusem.
Powszechność wskazuje, że liturgia Kościoła jest dla każdego z nas, niezależnie czy jestem biedny czy bogaty, młody czy stary – liturgia jest dla wszystkich, ponieważ każdy z nas przez tajemnicę Chrztu Świętego stał się dzieckiem Boga.
Świętość – Liturgia jest wezwaniem do świętości, bo pierwszym liturgiem (tym, który sprawuje Msze Św.) jest sam Pan Jezus. To On nas wszystkich gromadzi w jedno (wspólnotę), abyśmy razem z Nim składami siebie w ofierze Bogu, abyśmy oddali razem z Jezusem swoje radości, bóle i nadzieje.
Apostolskość – to wezwanie by zabrać eucharystycznego Jezusa w swoje życie i Nim się dzielić z innymi. W Mszale Rzymskim jedno z wezwań na zakończenie Mszy Świętej mówi Idźcie jesteście posłani. Posłani, by nieść Jezusa i radość ze spotkania z nim w życie codzienne, tak zawodowe, jak i rodzinne.
Zatem do czego wzywa nas Pan Jezus poprzez liturgię? Przede wszystkim do jedności w czynie i słowie, byśmy każdego dnia byli wierni zasadom, za które On oddał swoje życie. Jesteśmy wezwani do budowania jedności w naszych domach i miejscach pracy, tam gdzie mieszkamy i żyjemy. Jedność we wspólnocie zakłada otwartość na drugiego co prowadzi do powszechności i apostolatu, zatem mamy czerpiąc od Chrystusa eucharystycznego siły do życia, dzielić się tą radością na co dzień – żyć Eucharystią i liturgią. Dzielić się radością ze spotkania – bo liturgia, Eucharystia – to spotkanie Boga z człowieka.
Chrystus każdego dnia zaprasza cię na ucztę. Nie lekceważ tego, ale odpowiadaj na nie z miłością i radością. On jest i czeka na Ciebie. Zawsze.