Każdy rodzaj uzależnienia rozwija się stopniowo. Zaczyna się od eksperymentowania, zaspokojenia ciekawości. Po pewnym czasie człowiek zaczyna sam organizować sobie korzystanie z komputera i Internetu, poszukuje okazji, aby usiąść przed ekranem, organizuje sobie na to specjalnie wolny czas. Dlatego w celu uniknięcia uzależnienia opisano fazy jego rozwoju w odniesieniu do uzależnienia od komputera i Internetu, przejście do następnej fazy wiąże się z jakimś momentem krytycznym:
- zaangażowanie – okazjonalne korzystanie z komputera, nabieranie odwagi i poznawanie go. Towarzyszy temu fascynacja połączona z ostrożnością, czas spędzony przed ekranem nie narusza rytmu życia,
- zastępowanie – korzystanie staje się regularne, czas przeznaczony na inne zajęcia zostaje ograniczony. Następuje wzrost izolacji społecznej, człowiek woli nawiązywać kontakty za pośrednictwem maszyny, traci zainteresowanie dla innych zajęć, zaniedbuje bliskich, naukę, zdrowie,
- ucieczka – izolacja, zarzucanie innych zajęć oraz dezorganizacja rytmu życia powodują wzrost trudności w nadrobieniu zaległości, zaczyna się wtedy pojawiać poczucie bezsilności, dochodzą również problemy z bliskimi. Człowiek wie, że ma problem, ale nie wie, jak go rozwiązać, podejmuje próby ograniczenia korzystania z Internetu. Jednak komputer stał się tak ważny w jego życiu, że na długo nie potrafi się od niego uwolnić, powstaje błędne koło. Od prawdziwego świata nie da się jednak uciec, pozostają zaniedbane obowiązki, utraty zaufania, rachunki, w końcu jedynym rozwiązaniem jest szczerość wobec najbliższych i siebie,
- desperacja – gwałtowna próba powrotu do normalności, pojawią się jako następstwo okoliczności zewnętrznych, odejście bliskich, choroba, długi, utrata pracy. Osoba uzależniona zaczyna poszukiwać pomocy, lub przyjmuje oferowaną pomoc[1].
[1] Por. I. Pospiszyl, Patologie społeczne, Warszawa 2008, s. 192.