Do hymnu anielskiego, w którym aniołowie przy Narodzeniu Pańskim śpiewali Bogu chwałę, ojcowie święci dodawali następnie czułe i trafne zdania na chwałę świętej i niepodzielnej Trójcy; jak w tedy początek jego pochodzi od posłańców nieba, tak uzupełnienie jego jest pełne namaszczenia Bożego.
Walafryd Strabo, opat w Reichenah (+849)
Hymn Chwała na wysokości Bogu jest jednym z najstarszych i najpiękniejszych hymnów kościelnych. Przez wielu nazywany hymnem anielskim, ponieważ pierwsze jego słowa zostały zaczerpnięte z Ewangelii wg. Św. Łukasza: Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli (Łk 2, 12).
Adresatem hymnu jest Trójca Święta, dlatego często jest on nazywany doksologią większą.
Ta doksologia skierowana do Ojca, Syna i Ducha Świętego przedstawia Mszę św. jako ofiarę pochwalną i ofiarę przebłagalną.
Ks. abp Antoni Nowowiejski
Hymn został napisany w języku greckim. Tłumaczenia na łacinę dokonał w IV wieku Hilary z Poitiers. W liturgii Kościoła zachodniego hymn ten pojawił się już w III w. Odmawiał go wyłącznie papież i wyłącznie w swojej Katedrze na Lateranie podczas celebracji uroczystości Narodzenia Pańskiego. W kolejnych wiekach rozszerzono przywilej śpiewania tego hymnu na wszystkich biskupów, a pod koniec XI w. także na wszystkich prezbiterów. Rozszerzono także zakres dni, w których hymn można było wykonywać. Najpierw dodano Wielki Czwartek, a następnie wszystkie niedziele i większe uroczystości męczenników. Do dnia dzisiejszego zachowała się tradycja śpiewania hymnu w niedziele, w święta oraz w niektóre Msze o Najświętszej Maryi Pannie (np. Msza Roratnia, czyli o NMP w okresie Adwentu). Hymn ten jest hymnem wesela i radości, dlatego też nie śpiewa się go w dni pokuty i postu.